Mensen zien
wat je geeft.
Niet wat het je kost.
Geprezen voor je overlevingsstand.
Het werkt. Dat is het probleem.
Het aanpassingspatroon herkennen
Je voelt de ander feilloos aan.
Je leest de kamer
voordat je erin stapt.
Je strijkt glad,
zonder dat iemand het merkt.
Je houdt in wat je eigenlijk wilt zeggen.
Je staat altijd aan. Altijd klaar.
Je zegt sorry zonder te weten waarvoor.
Je ligt wakker en denkt
aan wat de ander nodig heeft.
Iemand vraagt wat jij wilt
en je zegt: "maakt niet uit".
Dit is hoe je de vrede bewaart.
En zo raak je jezelf kwijt.
Het voelt niet
als een patroon.
Het voelt als
wie je bent.
Je kwaliteiten zijn echt.
Je zorgzaamheid.
Je oplettendheid.
Je verantwoordelijkheid.
Je sterke schouders.
Je feilloos aanvoelen wat de ander nodig heeft.
Je vermogen om adequaat te spreken en te handelen.
Je humor.
Je intelligentie.
Alleen zet je ze al te lang in
vanuit een plek die niet van jou is.
In de tussentijd ben je kwijtgeraakt
wat je zelf werkelijk wilt,
nodig hebt en verlangt.
Het patroon dat je gevangen houdt, is
precies
wat iedereen zo fijn aan je vindt.
Je lichaam liegt niet.
Het weet het al langer
dan jij wilt toegeven.
Het begint in de borst.
Een druk die er altijd is,
maar waar je aan gewend bent geraakt.
De nek en schouders zijn zwaar. Van dragen.
De kaken staan op elkaar.
Er zijn dingen die je denkt maar niet zegt.
En dan de vermoeidheid van altijd aanstaan.
Het soort dat niet weggaat door meer slaap.
De huisarts vindt niets.
De fysiotherapeut helpt tijdelijk.
De klachten komen terug. Of verplaatsen zich.
Je lichaam houdt bij
wat je mond niet zegt.
Wat je al weet.
Coaching, programma's, boeken,
weer iets nieuws, the next best thing.
Je snapt het. Is het echt beter geworden?
Het patroon kiest voordat jij dat doet.
Nog meer inzicht en nog meer doen
brengt daar geen blijvende verandering in.
Niet eerst oplossen. Eerst terugkomen.
Op de plek waar wat je zegt en doet
weer voortkomt uit bewuste keuze.
Voelen wat je voelt.
Op het moment zelf. Niet pas uren later.
Als je veilig genoeg bent
met wat er in je leeft, wat het ook is,
hoef je niet zo snel
naar een oplossing te grijpen.
De terugkeer
Er is een moment in elk gesprek,
elke vergadering, elk conflict.
De druk op je borst wordt sterker.
Je kaken gaan op elkaar.
Je hoort jezelf zeggen dat je het begrijpt.
De neiging om je aan te passen.
Om te verdwijnen.
Dat is waar het werk zit.
Niet achteraf. In het moment zelf.
Je gaat niet weg. Je blijft.
Ook bij wat je liever niet zou voelen.
Dan ben je terug op de plek
waar je jezelf niet meer verliest.
Wat mogelijk wordt.
Nee zeggen.
Ook al blijft het spannend.
Je weet nog steeds wat de ander nodig heeft.
Zonder jezelf te vergeten.
Na een ruzie terugkomen en zeggen:
dat raakte me.
Zonder het meteen goed te hoeven maken.
Aanwezig zijn zonder te verdwijnen.
Jij, met alles wat daarbij hoort.
Ook het ongemakkelijke.
Genoeg zijn
zonder het te hoeven verdienen.
De diplomatie blijft.
Niet meer als reflex. Maar als een bewuste keuze.
Aanpassen wanneer je er bewust voor kiest.
Je behoudt de regie over je eigen wensen,
behoeftes en verlangens
en verliest jezelf niet meer
in de reflex van je patroon.
Voor wie dit werk is
Van buiten hoog functionerend,
relationeel intelligent,
verantwoordelijk en betrouwbaar.
Van binnen niet meer goed weten
wat ze nodig hebben.
Altijd bezig.
Altijd aan.
Altijd beschikbaar.
Nooit echt aanwezig.
De directeur die alles draaiende houdt.
Iemand vraagt wat hij zelf wil. Stilte.
De ondernemer die altijd levert.
Prijzen verlaagt als de klant aarzelt.
Uitzonderingen maakt op eigen beleid.
De spil thuis die alles opvangt.
's Avonds buikpijn. Brok in de keel.
Ze noemt het "druk."
De vierde reactie.
Vechten wordt veroordeeld.
Vluchten wordt afgekeurd.
Bevriezen wordt genegeerd.
Je aanpassen wordt beloond.
Niet één reactie van vier.
Wat overblijft als de andere drie
gevaarlijk zijn gebleken.
People pleasing is een gewoonte.
Dit is een overlevingssysteem.
Wat sociaal werkt,
blijft het langst onzichtbaar.
En wat onzichtbaar blijft,
wordt niet vanzelf bewust.
De buitenwereld ziet prestatie.
Van binnen is het dreigingsmanagement.
Nee is niet vergeten.
Nee werd nooit geleerd.
Je weet het.
En je blijft het doen.
Je hoeft dit niet alleen te doen. Wel zelf.
Twee manieren om samen te werken.
1:1 begeleiding
Zes maanden tot een jaar. Eén op één.
In Groningen of online.
Geen programma. Geen vast eindpunt.
We werken tot je staat waar je wilt staan.
Beperkt aantal plekken per jaar.
Meer over de begeleidingSpreker
Wat er gebeurt in mensen en teams
wanneer aanpassen een tweede natuur is geworden.
De onzichtbare prijs van dragen, afstemmen
en de boel heel houden.
Voor organisaties, teams en evenementen.
Meer over de lezingenWat anderen zeggen.
Bij Raymond kan ik stoppen met hard werken en vechten. Geen poespas. Weinig maar rake woorden. Precies waar het over gaat.
Bij Raymond vind ik elke keer weer de plek om mijn muren, waar ik zo goed over kan praten en precies weet hoe ze werken, te laten zakken. Met zijn oprechte aanwezigheid creëert hij een veilige bedding waarin ik kan stoppen met hard werken en vechten. Waar ik mag rusten en leunen en het even niet alleen hoef te doen. Waar ik kan zijn met wat er echt is, juist met dat wat ik eigenlijk niet wil dat er is. Als alles er mag zijn kan ik de verbinding met mijzelf weer voelen. En dat is precies wat het verschil maakt. Met zijn rust, stevigheid, eerlijke en soms confronterende spiegel, zijn eigen doorleefde ervaring die hij op een fijne manier meeneemt en portie goede humor die het ook weer lekker luchtig maakt helpt Raymond je echt om weer bij jezelf thuis te komen.
Het belangrijkste besef wat ik van Raymond heb geleerd: stoppen met verzetten. Toen ik accepteerde dat het gewoon even moeilijk is, kwam de rust.
Voordat ik met het coachingstraject begon, kampte ik met zowel fysieke als mentale klachten. Dit had een grote impact op mijn werk en privéleven. Ik was voortdurend bezig om aan verwachtingen te voldoen, vooral die van mijzelf, wat me enorm veel energie kostte. Hierdoor had ik weinig zin om dingen te ondernemen en merkte ik dat ik steeds prikkelbaarder werd. Wat ertoe doet waarop mijn lichaam echt aan de bel trok, was toen ik te maken kreeg met hartritmestoornissen en atriumfibrilleren. Dat dwong mij om stil te staan. Ik besefte dat ik te lang was doorgegaan en dat het zo niet verder kon. Dit traject liep deels parallel aan mijn bezoeken aan de cardioloog. Stress werd gezien als de meest waarschijnlijke oorzaak van mijn hartklachten. Inmiddels ga ik weer zonder hartmedicatie door het leven, wat voor mij een enorme mijlpaal is. Tijdens het coachingstraject heb ik geleerd om anders naar mezelf en mijn patronen te kijken. Ik kreeg inzicht in waar mijn gedrag vandaan kwam en hoe ik hier bewuster mee om kan gaan. De begeleiding voelde veilig en betrokken, maar was ook eerlijk en confronterend wanneer dat nodig was. Misschien wel de belangrijkste les die ik heb meegenomen: acceptatie. Verzet tegen wat is, brengt je alleen maar verder van de oplossing. Toen ik eindelijk begon te accepteren dat het ook gewoon even moeilijk kan zijn, merkte ik dat de rust langzaam de overhand nam. Ik maak tegenwoordig bewustere keuzes en voel beter waar mijn grenzen liggen.
De hoogste investering die ik ooit in een coach had gedaan. Wat zich ontvouwde ging dieper dan verwacht. Niet inzicht. Een verschuiving in hoe ik me verhoud tot mezelf.
Werken met Raymond was een kantelpunt. Voordat ik me committeerde aan een jaar samenwerken, twijfelde ik. De investering was de hoogste die ik ooit in een coach had gedaan. Ik nam de tijd, had een paar gesprekken met hem, en ging pas verder toen het helder was. Wat zich in dat jaar ontvouwde ging dieper dan verwacht. Dit ging niet over inzicht of prestatie. Het leidde tot een verschuiving in hoe ik me verhoud tot mezelf. Ik werd volwassener, meer gegrond, meer gecentreerd in mijn zijn. Niet als idee, maar als iets geleefds. Die verschuiving raakte elk gebied van mijn leven. Niet alleen werk, maar mijn relaties, en hoe ik mensen ontmoet. Een van de meest betekenisvolle delen van het werk was wat ik alleen kan omschrijven als een langdurige "broederwond." Het was iets dat ik jarenlang had meegedragen, grotendeels buiten bewustzijn. Door het werk met Raymond werd het zichtbaar en heelde het in een mate die ik niet voor mogelijk had gehouden in zo'n korte tijd. Wat Raymond anders maakt is zijn helderheid van aanwezigheid. Hij ziet patronen die anderen missen, en belangrijker nog, hij helpt je ze zelf te zien. Daar gebeurt de verandering. Als je overweegt met hem te werken, zou ik aanraden om met hem te praten. Neem de tijd om het te voelen. Dat is wat het voor mij helder maakte.
Bij Raymond kon ik mijn muren laten zakken. Geen poespas. Je lichaam en je hoofd bepalen het tempo. De samenwerking heeft me kracht en moed gegeven.
Ik volgde intensieve sessies met Raymond, elke vier weken, één op één. Door zijn jarenlange ervaring weet hij je op een heel eigen manier inzicht in jezelf te geven en je te spiegelen. Samen gingen we aan het werk — geen strak plan, geen deadlines. Je lichaam en je hoofd bepalen het tempo. Doordat Raymond zelf kwetsbaar is en soms persoonlijke voorbeelden deelt uit zijn eigen leven, bouw je een intieme vertrouwensband op. Alles mag gezegd worden zonder oordeel. Je merkt hoe bijzonder dat is. De samenwerking heeft me veel kracht en moed gegeven. Raymond is bovendien een fijne vent waar je ook gewoon veel lol mee kunt hebben.
Dat patroon is niet weg.
Misschien blijft het altijd.
Het doet er niet toe.
Wat ertoe doet,
is dat ik er nu iets over te zeggen heb.
Wat ik heb meegemaakt
is niet de kern van mijn werk.
Wel het fundament.
Het moeilijk mogen hebben,
zonder iets te hoeven doen,
maar wel blijven staan
heeft rust gebracht.
Je hoeft niks uit te leggen.
Het patroon spreekt voor zich.
Meer dan twee decennia werk ik
met wat in en om het lichaam speelt.
Ik heb gevoeld en ervaren wat chronische aanpassing doet
voordat iemand het onder woorden kan brengen.
It takes one to know one.
Wat ik doe raakt coaching en therapie aan,
zonder een van beide te zijn.
Ik werk met wat zich laat zien
wanneer het erop aankomt.
Ik ga niet weg wanneer het spannend wordt.
Daar waar jij bij jezelf vandaan beweegt,
blijf ik.
Als je dit herkent, weet je genoeg.
Laten we praten. 30 minuten. Geen agenda.
Neem contact op→Voordat je besluit.
Nee. Er is geen diagnose, geen behandelplan. Wat het wel is: ruimte om bij te komen wat je lichaam al jaren vasthoudt. We werken in het moment, vanuit het lichaam, niet vanuit een model.
Zes maanden tot een jaar. We bepalen samen het ritme. Dit is geen programma met een vast eindpunt. We werken tot je staat waar je wilt staan.
Dan is een gesprek de juiste stap. 30 minuten, zonder agenda. We kijken of dit werk voor jou is. En of ik de juiste persoon ben.
In Groningen of online. Beide werken.
Beperkt. Ik werk met een select aantal mensen per jaar. Als het past, weten we dat allebei.
Nee. De intake is een eerlijk gesprek. Gaan we verder, dan weten we het allebei. Zo niet, ook helder. Geen druk.